De laatste inzet van de Eenheid Stielau.

Om de nabestaanden te beschermen worden niet alle informatie en bronnen die mij ter beschikking staan gedeeld. Het doel is te vermijden dat nabestaanden te gemakkelijk gevonden worden. De families hebben het recht met rust gelaten te worden. Google is een krachtig instrument, waaraan slechts op deze manier tegenwicht kan worden geboden.

Herbert Petter

De beroepskeuze
In de periode van 1932 tot 1937 volgde Herbert Petter een opleiding in een hotel in Londen. Na het overlijden van zijn vader keerde Petter begin december 1937 naar huis terug. Vanaf dat moment, met een korte onderbreking, leidde hij het familiehotel als bedrijfsleider.

De militaire loopbaan
Uit archiefmateriaal blijkt dat Herbert Petter vanaf november 1938 dienst deed bij de Reichsarbeitsdienst (R.A.D.). Petter was daar Groepsleider (Obervormann).
Van 1 oktober 1939 tot mei 1940 diende hij bij een Luftwaffen-Bouw-Compagnie in het Beierse Mettenheim.
Tussen 1940 en 1941 behaalde Petter zijn vliegbrevet. In diezelfde periode ging hij naar school en behaalde hij zijn eindexamen. Van mei 1941 tot maart 1942 bezocht hij de Boordradiotelegrafi­sten­school in Pocking en vervolgens tot december 1942 de Stukaschool in Kitzingen.
Van december 1942 tot oktober 1944 diende Petter als vliegtuigbestuurder en boordradiotelegrafist bij drie Stuka-geschwaders: II, 77 en I.
Naar eigen zeggen werd hij drie keer neergeschoten.
Hij vloog 315 gevechtsmissies en voerde daarnaast nog 490 vluchten uit met uiteenlopende taken.

Bevorderingen: januari 1941, Onderoffizier. Juni 1941 Vaandrig (Uffz.), april 1943, Vaandrig (Feldwebel), 1945 feb. – april Standarten Oberjunker, Oberscharführer.

Onderscheidingen: mei 1944, IJzeren Kruis 2e Klasse. IJzeren Kruis 1e Klasse. Frontvluchtkruis, Brons, Zilver, Goud, met hanger. Mondelinge toekenning van het Duitse Kruis in Goud. Een aanvraag werd ingediend, maar daar is verder niets van gekomen. Alle gegevens zijn afkomstig van Herbert Petter zelf.

Panzerbrigade 150
Volgens Herbert Petter werd hij in oktober 1944 gedetacheerd naar Panzerbrigade 150. Petter kreeg de taak een team van de commandocompagnie te leiden.

Daar valt veel over te vertellen.

Begin 1951 berichtte “Der Spiegel” (2/1951) over de oorlogsherinneringen van Heinz Rohde bij de commandocompagnie van Panzerbrigade 150. Rohde beschrijft daarin onder andere een inzet in januari 1945. Rohde was in zijn versie de aanvoerder van een driekoppig team dat in januari te voet werd weggezonden, nadat ze met een vrachtwagen op een bepaalde plek waren afgezet. Rohde noemde ook de namen van de andere leden. Dat waren Onderoffizier Moorhaupt en Oberleutnant Petter, die volgens Rohde van beroep archeoloog was. Volgens Rohde waren er twee teams van drie man en één team van vier man.

Herbert Petter, die in het proces tegen Skorzeny als getuige optrad, beschreef in zijn verklaring dezelfde verkenningsopdracht die later door Rohde werd beschreven. Beiden, Petter en Rohde, stellen het tijdstip van de operatie rond 12 januari 1945 vast. Volgens Petter begint het tussen 00.00 en 02.00 uur. Petter noemt in de loop van zijn relaas alleen de naam van zijn tolk, dat is Mohaupt, en niet zoals bij Rohde Moorhaupt. Hij bevestigde dat allen Amerikaanse uniformen droegen. Zowel Petter als Rohde noemen de namen van de andere teamleiders. Dat waren Stielau en Schmidt (spelling onduidelijk). Rohde vertelde dat Schmidt van de marine afkomstig was en noemde de rang van Kapitänleutnant. Petter noemt Schmidt en Stielau de ene keer Oberleutnant, de andere keer Obersturmführer.

Beide vertellers zijn het eens over het weer: die nacht was het zeer koud.

Dat beiden dezelfde inzet beschrijven is duidelijk. De drie teams werden met verschillende verkenningsopdrachten naar verschillende gebieden gestuurd. Tijdens de missie kwam Schmidt om het leven; hij sneuvelde bij een vuurgevecht. De dood van Schmidt wordt door meerdere personen bevestigd.

De getuigenverklaring van Herbert Petter is te lezen in het procesdossier “U.S. v.s. Skorzeny et all” (M1106). Hierna volgen enkele anekdotes van de door beiden beschreven verkenningsopdracht.

De gebeurtenissen zoals Herbert Petter ze beschreef:
– Petter was met zijn team een halfuur te voet onderweg toen ze door een Amerikaanse veldpost naar het wachtwoord werden gevraagd. Mohaupt, de woordvoerder van de groep (hij had 10 jaar in de VS gewoond) antwoordde dat ze van het 32e Infanterieregiment waren en een speciale missie uitvoerden. De reden dat Mohaupt de 32e Infanterie noemde was, volgens Petter, dat de groep het gebied van de 81ste en 82ste Airborne was binnengedrongen. Deze Amerikaanse eenheden bevonden zich in het noorden, terwijl het 32e, 31e en 101e Regiment in het zuidwesten lagen. Het Duitse commandoteam droeg uniformen van het 32e Infanterieregiment. De wachtpost werd niet achterdochtig en liet de groep verder gaan. Op dit punt moet ik even in het verhaal ingrijpen. Herbert Petter maakt namelijk een fout. Een fout waar ook bij Rohde sprake van is. De 81ste Airborne Division bestond namelijk niet. Rohde verklaart dit door de slechte voorbereiding van Operatie Greif. Zoals we nu weten waren er meerdere van dergelijke blunders.

– Ongeveer 4 uur later bereikte de groep opnieuw een Amerikaanse post. Omdat Petter wist wat er nu zou komen en hij het wachtwoord niet kende, riep hij al van verre “Password”? De post antwoordde meteen “Appel”. Petter gaf zijn akkoord en vroeg de post nog naar de dichtstbijzijnde plaats. De Amerikaan gaf de gevraagde informatie. “Go ahead, two miles”.
– Rond 5.30 uur ontmoette de groep opnieuw een Amerikaanse soldaat. Deze begroette de groep met een “Good Morning”, de groep antwoordde eveneens met een “Good Morning”, waarna het team onmiddellijk in de struiken verdween.

Herbert Petter en Otto Skorzeny
Na het einde van Panzerbrigade 150 en de bijbehorende commando-eenheid belandde Herbert Petter eind januari 1945 bij de Waffen-SS Divisie Schwedt, Jagdverband-Mitte, dus opnieuw bij Skorzeny. Petter toonde zich later, tegenover de Amerikanen, als een trouw aanhanger van Skorzeny. Hij (Skorzeny) zou de beste soldaat zijn die hij ooit had ontmoet.

Onmiddellijk na de terugtrekking bij het bruggenhoofd Schwedt en de geboden weerstand bij het bruggenhoofd Zehden vluchtte Petter op 29 maart 1945 zwemmend door de Oder.

Al snel belandde hij bij de Sturmgeschütz-Brigade 120. In Annaberg werd door Skorzeny het 300 tot 500 man sterke “Schützenkorps Alpenland” opgericht. En Petter was een van hen. Omdat Herbert Petter Engels sprak, werd hem meegedeeld dat hij zich ter beschikking van Skorzeny moest houden. Hij zou mogelijk nodig zijn bij onderhandelingen met de Geallieerden.

Wat daarvan terechtkwam, blijkt niet uit de documenten.

Herbert Petter werd, samen met Skorzeny en SS-Sturmführer Radl, op 16 mei 1945 gearresteerd door het 307th CIC Det. 7th Army [3rd U.S. Inf. Div.]. In 1947 werd Petter vrijgelaten.

.
.
Heinz Rohde
De militaire loopbaan van Heinz Rohde verliep samengevat als volgt:

1939: 4./ Panzerkorps-Nachrichten-Abteilung 50
1941: 4./ Panzerkorps-Nachrichten-Abteilung 447
1942: 4./ Kradschützen-Bataillon 34
1942: 4./ Kradschützen-Bataillon 17
1943: 4./ Kradschützen-Bataillon 17
1943: 2./ Marschkompanie-Nachrichten-Ersatz-Abteilung 20
1944: Vanaf begin augustus, 2./ Nachrichten-Abteilung 26 (overplaatsing van Heeresgruppen-Nachrichtenschule Nordukraine).
> Overplaatsing naar Grenadier-Ersatz-Bataillon 77.
Ook hier geen spoor van de Eenheid Stielau.

Beroepskeuze
Naar eigen zeggen was Heinz Rohde van september 1937 tot eind oktober 1938 lid van de RAD, als laatste als Obertruppführer.
Hij was beroepsmatig lid van de RAD.
Heinz Rohde is in november 1938 als vrijwilliger bij de Wehrmacht gegaan.

Bevordering
Begin juni 1941 werd Rohde bevorderd tot Onderoffizier.

Onderscheidingen
Op 20 februari 1945 ontving Heinz Rohde als lid van het Sonderkommando “Schwert”/Kampfgroep “Solar” het IJzeren Kruis 1e Klasse.

Naar het volledige artikel “Oorlogsherinneringen met Shakespeare-Engels” gaat u hier.

Heinz Rohdes kijk op de laatste inzet van de Eenheid Stielau:
– De drie teams zouden zich, nadat de eerste Amerikaanse post was gepasseerd, splitsen om hun opdrachten uit te voeren. Plotseling zag Rohde hoe Stielau door zijn knieën ging en zich in de sneeuw liet zakken, maar daarna opstond en met zijn team op een donkere strook op ongeveer 60 meter afstand afliep. Op hetzelfde moment werd Rohde door een van de Amerikanen aangesproken: “Who are you”?

Moorhaupt liep naar hem toe en legde uit dat ze van de 81ste Airborne Division waren, een verkenningsopdracht uitvoerden en hun eenheid zochten.
De Amerikaan vroeg na: “81 of 82”? Moorhaupt antwoordde: “Nee, 81”. Tijdens de voorbereiding op de missie was de mannen ingeprent dat, als ze zouden worden aangehouden, ze zich moesten uitgeven als leden van de 81ste Airborne Division. Ze zouden een opdracht uitvoeren voor Kapitein Keatner van de E-Compagnie van de 81ste Airborne Division. Rohde merkt daarbij op dat de 82ste Airborne Division niet bestond. In het artikel van Der Spiegel zit dus een schrijffout, want volgens Rohde bestond de 82ste Airborne Division niet, en dat zou aantonen hoe slecht de voorbereidingen waren geweest. Er bestond echter wel degelijk een 82ste Airborne Division; de 81ste Airborne Division bestond daarentegen niet. Dat verklaart ook waarom het artikel op die plek wat stroef loopt.
De Amerikaan merkte dus niet dat hem een niet-bestaande eenheid werd genoemd. Hij wees hun nog de weg en de groep trok verder.

– Iets later werd de verkenningsgroep opnieuw door een Amerikaanse post tegengehouden en naar het wachtwoord gevraagd. Moorhaupt vertelde de post dat ze verdwaald waren, wat de post accepteerde. Het team had opnieuw geluk.

Op de terugweg, in de daaropvolgende nacht, waren er, aldus Rohde, nog meer ontmoetingen met leden van het Amerikaanse leger. Petter maakt hier in zijn verklaring echter geen melding van.
Het is nauwelijks mogelijk vast te stellen wat zich destijds werkelijk heeft afgespeeld en hoe de verschillen tussen de verhalen zijn ontstaan.
Heeft de factor tijd Rohde parten gespeeld?
Of waren het Petters herinneringen die onnauwkeurig waren?
We zullen het waarschijnlijk nooit weten.
Één ding staat vast: dit was de laatste missie van de Eenheid Stielau.